Ghost Recon Wildlands İnceleme

Bazı oyunlar çıktıkları dönemde büyük ses getirir, birkaç yıl içerisinde de yerlerini yenilerine bırakır. Bazılarıysa teknik olarak eskimesine rağmen sunduğu deneyimin yerine tam olarak başka bir şey konulamadığı için yaşamaya devam eder.

Ghost Recon Wildlands benim için ikinci gruba çok daha yakın.

2017 yılında çıkan Wildlands'in üzerinden dokuz yıl geçti. Sonrasında Ghost Recon Breakpoint geldi, Ubisoft açık dünya formülünü defalarca değiştirdi ve oyun dünyası da ciddi anlamda ilerledi. Normal şartlarda Wildlands'in artık yalnızca serinin geçmişine dönmek isteyenlerin açacağı eski bir oyun olması gerekirdi.

Ama 2026 yılında işler biraz değişti.

Ubisoft, Ghost Recon'un 25. yılı kapsamında Wildlands'i tekrar gündeme getirerek Last Rites güncellemesini yayınladı. Güncel nesil konsollarda 4K ve 60 FPS desteği, yeni içerik, oynanış özelleştirmeleri ve çeşitli düzenlemelerle birlikte dokuz yıllık oyun yeniden hayat buldu.

Ve açıkçası Wildlands'e bugün baktığımda beni en çok şaşırtan şey grafiklerinin ne kadar yaşlandığı değil.

Oynanışının ne kadar az yaşlandığı.

Bolivya hâlâ Wildlands'in en büyük silahlarından biri

Wildlands bizi Santa Blanca kartelinin kontrolü altında bulunan kurgusal bir Bolivya'ya götürüyor.

Ama hikâyenin kendisinden önce konuşulması gereken şey kesinlikle dünya.

Çünkü Wildlands'in Bolivya'sı bugün bile etkileyici.

Dağlar, ormanlar, kurak bölgeler, tuz düzlükleri, küçük kasabalar ve yoğun yerleşim alanları arasında dolaşırken haritanın gerçekten büyük olduğu sürekli hissediliyor. Daha önemlisi, bu büyüklük yalnızca kilometrekare rakamından ibaret değil.

Bir operasyona giderken birkaç kilometre boyunca araç sürmeniz, helikopterle dağların üzerinden geçmeniz veya gece karanlığında bir üsse yaklaşmanız oyunun atmosferinin önemli bir parçası.

Wildlands'in en sevdiğim taraflarından biri de bu fikrin hâlâ çalışıyor olması.

Haritada bir görev işaretlersiniz.

Plan basittir.

Oraya gideceksiniz, hedefi indireceksiniz ve çıkacaksınız.

Sonra yolda bir konvoy görürsünüz.

Konvoyu durdurmaya çalışırken Unidad gelir.

Helikopter ortaya çıkar.

Aracınız patlar.

Beş dakika önce yapacağınız görev tamamen unutulmuştur ve kendinizi yol kenarında küçük çaplı bir savaşın içerisinde bulursunuz.

Bunların büyük bölümü senaryoya yazılmış şeyler değil.

Ve Wildlands tam olarak böyle anlarda parlıyor.

Önce dürbünü çıkar, sonra tetiğe bas

Ghost Recon ismini taşıyan bir oyundan beklentim yalnızca iyi silah kullanımı değil.

Bir operasyon yapıyorsam biraz plan yapmak istiyorum.

Wildlands bu konuda bugün hâlâ birçok açık dünya aksiyon oyunundan daha tatmin edici.

Düşman üssüne yüzlerce metre uzaktan yaklaşıp dürbünle çevreyi kontrol etmek, ardından drone'u kaldırarak düşmanları işaretlemek işin yalnızca başlangıcı.

Keskin nişancının nerede olduğunu buluyorsunuz.

Alarm sistemini tespit ediyorsunuz.

Kaçış için kullanabileceğiniz araçlara bakıyorsunuz.

Devriye gezen düşmanların rotalarını takip ediyorsunuz.

Sonra operasyon başlıyor.

İşte Wildlands'in dokuz yıl sonra hâlâ ayakta kalmasını sağlayan sistemlerden biri bu.

Çünkü oyun size “gizli oyna” demiyor.

Size bir problem veriyor ve nasıl çözeceğinizi büyük ölçüde size bırakıyor.

Gece gitmek istiyorsanız gece gidin.

Uzaktan keskin nişancı tüfeğiyle temizlemek istiyorsanız temizleyin.

Drone kullanın.

Takımınızla senkronize atış yapın.

Helikopterle tepelerine inin.

Ya da bütün planlamayı unutup kapıdan ağır makineli tüfekle girin.

İşin güzel tarafı, bunların tamamının çalışabilmesi.

Dört kişi olduğunda Wildlands başka bir oyuna dönüşüyor

Wildlands tek başına rahatlıkla oynanabiliyor.

Ama gerçek potansiyeline arkadaşlarla ulaştığını düşünüyorum.

Dört gerçek oyuncunun aynı operasyon üzerinde çalışması oyunun sandbox yapısını tamamen değiştiriyor.

Bir kişi drone ile keşif yaparken diğeri yüksek bir noktaya çıkabilir. Başka biri aracı hazırlarken son oyuncu üsse sızabilir.

Tabii teoride.

Pratikte arkadaş grubunuz varsa muhtemelen bir noktada biriniz helikopteri ağaca çarpacak ve hazırladığınız bütün operasyon birkaç saniye içerisinde cehenneme dönecek.

Wildlands'in eğlencesinin önemli bölümü de zaten burada.

Oyun ciddi bir askeri operasyon atmosferi kurmaya çalışıyor ancak sistemlerinin sağladığı özgürlük nedeniyle ortaya inanılmaz komik ve beklenmedik durumlar çıkabiliyor.

Bu bazen oyunun tonuyla çelişiyor.

Ama eğlence açısından şikâyet etmek zor.

Wildlands'in ilk çıktığı dönemdeki değerlendirmelerde de co-op sürekli öne çıkan taraflardan biriydi. Özellikle gerçek oyuncularla koordinasyonun yapay zekâ takım arkadaşlarına kıyasla oyunun taktiksel tarafını ciddi biçimde güçlendiriyor.

Dokuz yıl sonra bu konuda pek bir şey değişmemiş.

Silah kullanımı hâlâ sağlam

Bir taktiksel nişancı oyununda bütün planlamanın sonunda silahların kötü hissettirmesi bütün sistemi çökertebilirdi.

Neyse ki Wildlands burada hâlâ oldukça iyi durumda.

Taarruz tüfeklerinden keskin nişancı tüfeklerine, hafif makineli silahlardan tabancalara kadar geniş bir cephanelik bulunuyor.

Silahları farklı dürbünler, namlu parçaları ve ekipmanlarla kendi oynayış biçiminize göre düzenleyebilmek de sistemin önemli parçalarından biri.

Özellikle uzun mesafeli çatışmalar hâlâ oldukça keyifli.

Yüzlerce metre uzaktaki bir hedef için mermi düşüşünü hesaplayarak yaptığınız başarılı bir atış, oyunun en tatmin edici anlarından biri olabiliyor.

Silah ve ekipman bulmanın dünyadaki keşifle bağlantılı olması da güzel.

Her şeyi doğrudan bir menüden açmak yerine belirli silahların ve parçaların peşine düşmek için farklı bölgelere gitmeniz gerekiyor.

Bu da açık dünyanın yalnızca görevlerin arasında kalan boş bir alan olmasını engelliyor.

Ama aynı işi çok fazla yapıyorsunuz

Wildlands'in 2017'deki en büyük problemlerinden biri neyse bugün de o:

Tekrar.

Bir bölgeye gidiyorsunuz.

İstihbarat topluyorsunuz.

Santa Blanca'nın o bölgedeki operasyonlarını ortaya çıkarıyorsunuz.

Görevleri tamamlıyorsunuz.

Kartelin önemli isimlerinden birine ulaşıyorsunuz.

Sonra başka bir bölgeye geçiyorsunuz.

Ve sistem büyük ölçüde yeniden başlıyor.

İlk saatlerde bu yapı mükemmel çalışıyor çünkü her operasyon için farklı yöntemler deniyorsunuz.

Ancak oyun gerçekten büyük.

Bir noktadan sonra aynı araçları kullanmaya, benzer üsleri temizlemeye ve benzer görevleri tekrar etmeye başladığınızı fark ediyorsunuz.

İşte burada Wildlands biraz kendi büyüklüğünün kurbanı oluyor.

Harita muazzam.

İçerik çok fazla.

Ama daha fazla her zaman daha iyi anlamına gelmiyor.

Last Rites neden önemli?

Ve sonunda 2026'ya gelelim.

Ubisoft'un dokuz yıllık bir oyuna tekrar dönmesi başlı başına beklemediğim bir hareketti.

Last Rites yalnızca çözünürlüğü artıran küçük bir teknik yama değil. Ubisoft'un resmi açıklamasına göre güncelleme güncel nesilde 4K/60 FPS desteğinin yanında yeni içerik ve oynanış özelleştirme seçenekleri de getiriyor.

Yeni Last Rites içeriği Ghost ekibini tekrar Bolivya'da yeni bir tehdidin peşine gönderiyor. GamesRadar'ın değerlendirmesine göre bu yeni bölüm altı görevlik bir hikâye zinciri oluşturuyor ve La Llorona isimli yeni düşman etrafında şekilleniyor.

Burada hikâyenin ayrıntılarına girmeyeceğim.

Zaten esas mesele de bence yeni hikâyenin kendisi değil.

Last Rites'ın asıl yaptığı şey Wildlands'e geri dönmek için sebep vermesi.

Yeni içerik çok uzun değil ve GamesRadar da hikâyenin kısa yapısı nedeniyle biraz aceleye getirilmiş hissedebildiğini belirtiyor.

Ancak dokuz yıl sonra ücretsiz şekilde gelen bir güncelleme olarak baktığımda bunu büyük bir problem olarak görmüyorum.

Daha önemlisi, oyunun güncel konsollardaki hali.

4K ve 60 FPS sandığımdan daha önemli

Wildlands remake değil.

Grafikleri sıfırdan yapılmış bir remaster da değil.

Bu ayrımı yapmak gerekiyor.

Ama güncel nesilde 4K ve 60 FPS desteği oyunun hissini ciddi biçimde modernleştiriyor. PlayStation'ın resmi açıklamasında PS5 ve PS5 Pro için 4K/60 FPS desteği doğrulanıyor.

Özellikle 60 FPS, Wildlands gibi sürekli nişan aldığınız ve kamera hareketinin önemli olduğu bir oyunda yalnızca görsel bir lüks değil.

Kontroller daha akıcı hissettiriyor.

Silahlı çatışmalar daha iyi görünüyor.

Araç kullanırken dünya daha temiz hareket ediyor.

2017 model animasyonları veya karakter yüzlerini modern bir oyuna dönüştürmüyor elbette.

Yakından baktığınızda Wildlands'in dokuz yaşında olduğunu anlayabiliyorsunuz.

Bazı kaplamalar, yüz animasyonları ve çevre detayları bunu saklamıyor.

Ama genel manzara hâlâ şaşırtıcı derecede güçlü.

Özellikle yüksek çözünürlükte Bolivya'nın geniş coğrafyası oyunun teknik yaşını gizleyebiliyor.

Burada Ubisoft'un doğru karar verdiğini düşünüyorum.

Wildlands'in ihtiyacı sıfırdan yeniden yapılmak değildi.

İhtiyacı güncel donanımın gücünden faydalanabilmekti.

Dokuz yılın saklanamadığı yerler var

Ne kadar güncellerseniz güncelleyin, bazı sistemler size oyunun 2017'den geldiğini hatırlatıyor.

Yapay zekâ bunların başında.

Araç fiziği bazen oldukça garip.

Helikopter kullanımı herkesin sevdiği bir sistem olmayacaktır.

Bazı animasyonlar sert.

Peki 2026'da Ghost Recon Wildlands oynanır mı?

İncelemenin sonunda cevaplamak istediğim asıl soru bu.

Çünkü Wildlands'in dokuz yıl önce iyi olup olmadığı artık çok önemli değil.

Bugün iyi mi?

Bence evet.

Hatta bazı konularda şaşırtıcı biçimde evet.

Ghost Recon Wildlands hâlâ oyun dünyasında çok fazla alternatifi bulunmayan bir deneyim sunuyor.

Devasa bir açık dünya.

Dört kişilik taktiksel ekip.

Drone ile keşif.

Sync Shot.

Uzun mesafeli çatışmalar.

Gizlilik.

Araçlar ve helikopterler.

Co-op.

Ve bütün bunların aynı sandbox içerisinde sürekli birbirine karışması.

Bugün birçok açık dünya oyunu size yüzlerce aktivite sunuyor ama Wildlands'in en güzel anları haritada bulunan bir soru işaretinden gelmiyor.

Planınız bozulduğunda ortaya çıkıyor.

Bence oyunun dokuz yıl sonra hâlâ oynanabilir olmasının sırrı da bu.

Wildlands size kusursuz hazırlanmış görevler sunmuyor.

Size araçları veriyor.

Bir dünya veriyor.

Sonra da “halledebildiğin gibi hallet” diyor.

Bazen harika çalışıyor.

Bazen yapay zekâ saçmalıyor.

Bazen kusursuz hazırladığınız operasyon birkaç saniyede çöküyor.

Bazen de dört hedefi aynı anda sessizce indirip kimseye görünmeden bölgeden ayrılıyorsunuz.

İşte o anlarda Wildlands hâlâ çok iyi bir Ghost Recon oyunu.

Last Rites ve 4K/60 FPS desteği oyunu yeniden icat etmiyor. Buna gerek de yok.

Ama 2026 yılında Wildlands'e ilk kez başlayacaksanız veya yıllar sonra Bolivya'ya geri dönmeyi düşünüyorsanız, şu anda bunu yapmak için oyunun çıkışından beri en iyi zamanlardan biri.

Dokuz yılın ardından Wildlands'in yaşını belli ettiği çok yer var.

Ama eğlencesi henüz emekli olmaya hazır görünmüyor.